[Pic] Vocaloid Select Edition

posted on 25 May 2012 13:07 by echizen  in Private
 
รูปเกือบเค็ม...ก็แค่ตอนต้นเดือนเอง...ยังไม่เน่าซะหน่อย ก็เค้าพึ่งว่างนินา...
 
 
 
 
^____^
 
ขอบพระคุณภาพงามๆจาก พี่หมี พี่กุ๊ก พี่เอ และ พี่นพ ขอรับ....
 
คราวหน้าไปแอ่วทะเลใต้(ประเทศไทย)กันนะขอรับ..อิอิ
 
<<more>>
 
 
 
ช่วงนี้เสี้ยนขนมและซูชิมาก... กินติดกันมาจะสัปดาห์แล้ว...เริ่มเบื่อ....(อ้วก)
 
เริ่มจน..(จริงๆก็จนมานานแล้ว)
 
แล้วก็ขี้เกียจมาก...ใครอย่าได้ชวนไปออกกำลัง...เป็นไปได้อยากเอาตูดติดเก้าอี้ไปจนตาย
 
ขนาดจะขายวิกยังขี้เกียจแกะซองหยิบมาถ่ายรูปเลยค่ะ ฮาๆๆ
 
Sale
 
ไม่ใช่หัวที่ใส่...ทั้งสองหัวตามที่แปะรูปไว้นะคะ แค่จะให้ดู ทรง+สีเฉยๆ (ตกลงเมิงมีทรงนี้กี่หัว??)
 
รูปซ้าย (ที่ทำหน้าเหม็นขี้) เป็นสีจริงๆของวิก ดำอมน้ำเงินเข้มม๊าก..
รูปขวา (แป๊ะยิ้ม) สีที่ใส่ออกกลางแจ้ง จะเห็นประกายน้ำเงินนิดหน่อย
 
ความจริงเป็นไหมสีเดียวกันทั้งหัวแต่ถ่ายรูปแล้วเป็นอย่างที่เห็น
 
ทั้งสามหัวซื้อจากสามร้าน...
-หัวซ้ายคือร้าน Dear (ขายไปแล้วเพราะได้ของใหม่ ฮ่าๆ)
-หัวขวาคือร้านอะไรสักร้านจำชื่อไม่ได้ Gekko หรือไงนี่แหละ สั่งมาสองอันขายไปหนึ่งเหลืออันที่ใส่
และอันนี้ก็คงไม่ขายเพราะใส่บ่อยจนรัก....จะขอแต่งงานกับวิกอยู่แล้ว
 
ส่วนหัวที่จะขาย
 
-คือหัวที่นอนตายอยู่ในถุงมานาน ของร้าน FML ลิ้งค์มันหายไปจากหน้าร้านแล้ว
ที่พล่ามมาทั้งหมด ไม่ได้ช่วยให้คนซื้อตัดสินใจได้ง่ายเลยสินะ.....แปะรูปมาเพื่อ???
 
เอาเถอะ คิดซะว่าดูสีไปนะ ทรงเหมือนกันมั้ง...คือ FML มันซอยมาให้จากร้านเลย
ทางนี้ยังไม่ได้ลองใส่ เซต...ขี้เกียจน่ะค่ะ ฮ่าๆๆๆ
 
ราคา
 
700 บาท มือหนึ่งเงางามปานจะดม
ค่าส่ง 50 / ems70 จ๊ะ
 
ถ้ามีอารมณ์เดี๋ยวจะหยิบมาสแกนหน้าหลังข้างให้นะก๊ะ...Tongue out
 
ไม่นัดรับ..ปู้ขี้เกียจแบกไปและขี้เกียจโทรตาม และขี้เกียจให้ใครโทรจิก..
 
ติดต่อทางเมลเช่นเดิมจ้า
 
kapong_echi@hotmail.com
 
 
 
 
แซวขำๆ กันเล็กน้อย
 
ณ ร้านหนังสือแห่งหนึ่ง ในบางปะกอก เหตุเกิด บนห้างกึ่งๆว่าเกือบถูกเผา
(ล่าสุดว่าน้ำท่วมร้าน..ฮ่าๆๆ)
 
ลูกค้า - ขอโทษค่ะ มีดิกญี่ปุ่นเป็นญี่ปุ่นไหมค่ะ
เรา - มีค่ะ อยู่ตรงด้านในสุดค่ะ ตรง 国語(ภาษาแม่ ภาษาญี่ปุ่นน่ะนะ) น่ะค่ะ
ลูกค้า - อยู่ตรงไหนคะ
เรา - ชี้ให้ดู (คือกุยุ่งอยู่ พาไปไม่ได้)

ผ่านไปพักหนึ่ง

ลูกค้า - ขอโทษนะคะ หาไม่เจอ (เดินกลับมาที่เคาเตอร์)
เรา - เอ่อ.....รอสักครู่นะคะ (กูยุ่งอยู่ เห็นไหมว่ากูยุ่ง)

จากนั้นก็พาแมร่งไป...
 
เรา - นี่ค่ะ (ชี้ให้ดู)
ลูกค้า - เล่มไหนคะ
เรา - (เมิงกวนประสาทกูหรือเปล่า) หมดนี่แหละค่ะ ดิกแบบ 国語 ค่ะ
ลูกค้า - เอ่อ...国語 คืออะไรคะ..........
 
..............ป๊าดดดดดดดดดดดด................ขอยิงแมร่งทีเถอะ....
 
 
ลูกค้า - มีหนังสือวัดระดับไหมครับ?
เรา - มีค่ะ เดี๋ยวพาไปดูนะึคะ
 
ลากมามุมวัดระดับ
 
ลูกค้า - ขอโทษครับ มีวัดระดับหนึ่งไหมครับ
เรา - มีค่ะ หลายแบบ หลายสำนักพิมพ์ เลือกเลยค่ะ
ลูกค้า - ขอโทษครับ..อันไหนสอบคันจิครับ
เรา - อันนี้ค่ะ (หยิบให้สักเล่ม)
ลูกค้า - อันนี้อะไรครับ...(ชี้ไปที่ 語彙)
เรา - คำศัพท์ค่ะ..........
ลูกค้า - ไม่มีไวยากรณ์หรอครับ?
เรา - นี่ค่ะ (อยู่ข้างหน้าเมิงเลย แสรดดดดดดดดดดดดด)
ลูกค้า - อ่านไม่ออก..........ว๊า...
 
ไอ้แสรด เมิงเข้าใจว่าระดับหนึ่ง มันต่ำสุดรึไง...ฮ่วยยยยยยย
 
 
 
ครั้งหนึ่ง ว่าหน้าแหก...
 
หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจหาหนังสือ
 
น้อง xxx - ขอโทษนะคะ พี่...คอสเพลย์หรือเปล่าคะ
เรา - ...........เปล่าค่ะ...........
น้อง xxx - อ้อ...พอดีหน้าคุ้นๆ แหะๆ
เรา - ยิ้ม........
 
กลับมา....ในเฟสบุ๊ก
 
(อ้าวววววววววว เราเป็น เฟรนในนี้กัน)
 
ขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจกวนทินแต่อย่างไร แค่ตกใจเฉยๆ ฮาๆๆ Kiss
 
 
แฉ พฤติกรรม คนนิสัยเสีย
 
ลูกค้าหญิงหนึ่งชายหนึ่ง หยิบ คอมมิกมา หก-เจ็ด เล่มเป็นเรื่องเดียวกันหมดแล้วเล่มต่อกัน
 
ทางร้านมีกฏว่า ไม่เปิดคอมมิกเล่มต่อและเล่มใหม่ล่าสุด
 
แบ่งมาคนละครึ่ง คนละ สามเล่ม ผู้ชายจู่โจม ทำหน้าตากวนฝ่าเท้าอย่างแรง
 
ชายหนุ่ม - เปิดหน่อย...
ตรู - ขอโทษนะคะ ทางร้านจะเปิดให้แค่เช็คเนื้อหา และจะไม่เปิดเล่มต่อนะคะ
ชายหนุ่ม - ก็จะเช็คเนื้อหาไง
ตรู - ........... (หน้าหงิด ตาขวาง...อยากเอาตีนลูบปากมันยิ่ง)
พี่ๆร่วมสายงาน - ขอโทษนะครับ................(พูดแบบเดิม)
ชายหนุ่ม - ก็จะเช็คเนื้อหาไง
 
หญิงสาวที่มาด้วยกันเริ่มกล้าๆกลัวๆ แอบสบตาชายหนุ่ม เราก็มองไปที่มือของเธอ...
เราจึงรู้ว่า...พวกมันมาทำอะไรกัน...
 
ตรู - หมดอารมณ์ ขืนอยู่ต่อ มีหวังบีบคอลูกค้า เลยเดินออกไปจากเคาน์เตอร์
 
พอไปเดินรอบร้านสักรอบ กลับมาก็พบว่า การ์ตูนทั้งหกเล่มถูกเปิดและวางไว้...
 
 
 
อ้อ.....เช็คเนื้อหา......คนพวกนี้....มารยาทหยาบยิ่งกว่าตัวโลนเสียอีก
 
 
 
แฉ พวก อ่าน ซุก มุด ซ่อน
 

คอมมิกญี่ปุ่นราคาไม่ใช่ว่าถูก...แล้วก็ขอย้ำว่ามันเป็นกระดาษ ไม่ใช่ เหล็ก หรือ ไม้
 
ไอ้พวกชอบแอบแกะพลาสติกแล้วอ่าน..จากนั้นพออ่านเสร็จก็กลัวความผิด..ซุกเข้าไปในชั้น
 
แล้วไอ้พวกงั่งๆ ที่ใส่ชั้นแบบ ส่งๆ ก็ทำหนังสือยับ เสียหาย เผลอๆ ขาด....
 
ไอ้ฟายยยยยยยยยยยยยยยย บักหอยหลอด
 
พวกกูไม่จับเมิงเข้าคุก หรือโทรเรียกผู้ปกครอง ข้อหาแอบอ่านการ์ตูนสาวน้อยหรอกเว้ย
 
วิตกจริตไปป๊ะ? จ๊าดง่าว...หน้าปลวกทั้งหลาย ใครชอบทำแบบนี้...เลิกซะ เดี๋ยวแม่จับได้
 
จะแฉลงเน็ต ให้อายทั้งโคตร....
 
 
บางทีมาขอเปิดตรงเคาน์เตอร์ แล้วแอบเอาไปอ่าน ไกลๆ อ่านเสร็จโยนๆไว้เลี่ยลาด...ยัดไว้มั่วๆ
 
ควายยยยยย เห็นซอกเป็นที่เก็บหนังสือลับหรือไง เิมิงช่วยเอามาวางคืนที่เคาน์เตอร์ทีเหอะ....
 
 
พอหนังสือมีรอยยับ เบี้ยวนิด บิดหน่อย..อิห่ารากทั้งหลาย จะเป็นจะตาย ซื้อไม่ได้
 
ไหนๆจะจ่ายเงิน ขอเล่มสภาพดีๆ เมพ ๆ สั่งใหม่..ไม่เอาเล่มหน้าร้าน...
 
เอ่อ....ก็เข้าใจว่ารักหนังสือ อยากได้ไป บูชา... พวกกุก็ไม่ว่าหรอก..สั่งให้ใหม่ได้ จัดไป
 
แต่จะบอกให้..สาเหตุที่มันเสียก็เพราะ คนอย่างไอ้พวกข้างบนนั่นแหละ..เผลอๆ แมร่งเป็น
 
ตัวเองด้วยซ้ำ... ไอ้ประเภทที่ว่า พอไม่ใช่ของตัวเองก็ไม่ถนอม หยิบจับราวกับ ฟรี ก๊อบปี้
 
พอของตัวเองมีรอยช้ำนิดหน่อย..ลงแดงจะเป็นจะตาย.... ถุย... ปัญญาอ่อน...
 
แต่ใครที่ไม่มีพฤติกรรมแบบนี้เราไม่ได้ว่านะ.... ^^
 
เราก็รักหนังสือ...
 
แต่มีสามัญสำนึก คนซื้อไปเก็บ เราก็เข้าใจ บางเล่มเราก็มีทั้งที่ซื้อเก็บบูชา และก็ ซื้อซ้ำไว้อ่าน
 
เราเข้าใจๆ โอ๋ๆๆ อย่าร้องๆ เราไม่ได้เจตนาจะว่ากล่าวผู้รักหนังสือยิ่งชีพแต่อย่างใด....
 
ลูบๆๆๆ (จ๊าดด ง่าว นี่ตรูตบหัวแล้วลูบหลังชัดๆ..)
 
 
อ่าว...หมดกัน...ทีนี้ตรูอาจโดนดักตีหัวตายห่าได้นะเนี่ย ฮาๆๆๆ
 
รู้หมดเลย จุดประสงค์ที่เราแฝงตัวไปทำงานที่นั่น..เพระาอะไร Cry
 
7 Comments
Previous | Next